โรคระบาดเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงตั้งแต่สมัยอดีตจนกระทั่งปัจจุบัน
อาจจะระบาดในวงกว้างบ้างหรือวงแคบบ้างบางพื้นที่
มีทั้งการระบาดในหมู่ของสัตว์ต่างๆนานาชนิด
ทั้งสัตว์ปีก สัตว์บก สัตว์น้ำ ทำให้สัตว์ตายเกลื่อนกลาด
หากแต่ผู้เขียนต้องการจะเขียนเกี่ยวกับโรคระบาด
ที่ได้แพร่กระจายและระบาดในหมู่มวลมนุษย์
ว่าเมื่อเกิดโรคระบาดขึ้นมาอิสลามได้สอนอย่างไร
เกี่ยวกับโรคระบาดต่างๆที่มาประสบกับมนุษย์
ประการแรกเลยโรคระบาดไม่สามารถจะกระจาย
หรือแพร่ระบาดได้ด้วยตัวของมันเองเป็นอันขาด
หากแต่เป็นความประสงค์ของพระองค์อัลลอฮฺเท่านั้น
ประการต่อมาหากใครเจ็บป่วยจากโรคระบาด
หรือสงสัยว่าตนเองจะเสี่ยงต่อโรคระบาดหรือปล่าว
ก็ไม่ควรที่จะอยู่ปะปนกับผู้คนแต่ให้ปลีกตัวห่างผู้คน
ก็เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้โรคระบาดแพร่ไปยังผู้อื่น
ประการต่อมาหากใครได้รับทราบข่าวว่า ณ ที่แห่งใด
มีการแพร่ระบาดของโรคร้ายก็อย่าได้เข้าไปบริเวณนั้น
และคนในพื้นที่ก็อย่าได้ออกจากสถานที่ที่มีการระบาด
การกระทำแบบนี้ก็เป็นการตัดตอนการแพร่กระจาย
ของโรคระบาดให้อยู่ในวงแคบๆเพื่อให้ง่ายต่อการรักษา
ประการต่อมาหากโรคระบาดแพร่กระจายอย่างมากมาย
ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ จากใครบ้าง ก็ควรกักตัวอยู่ที่บ้าน
แม้กระทั่งการทำอีบาดะก็ควรจะกระทำที่บ้านด้วยเช่นกัน
เพราะได้รับภาคผลเท่ากับการกระทำที่มัสยิดอันสืบเนื่อง
มาความอุปสรรคของการแพร่กระจายของโรคระบาด
ประการต่อมาต้องมอบหมายต่อพระองค์อัลลอฮฺ
ว่าจะให้เกิดหรือไม่ให้เกิดโรคระบาดขึ้นกับใคร
พร้อมกับการป้องกันตนเองให้ดีที่สุดตามกำลังสามารถ
ไม่ว่าจะเป็นล้างมือบ่อยๆ ( ผ่านการอาบน้ำละหมาดก็ได้ )
การสวมหน้ากากอนามัย การเว้นระยะทางสังคม
ไม่อยู่ในที่ที่คนพลุกพล่าน เมื่อทำได้อย่างนี้แล้ว
เราก็มอบหมายสิ่งต่างๆที่จะเกิดให้กับพระองค์อัลลอฮฺ
ไม่ใช่ไม่ป้องกันอะไรเลยแล้วโยนการมอบหมายให้พระองค์
ให้พ้นจากความนอบน้อมที่กลับกลอกเถิด
