อิสลามว่าอย่างไรกับโรคระบาด

 โรคระบาดเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงตั้งแต่สมัยอดีตจนกระทั่งปัจจุบัน

อาจจะระบาดในวงกว้างบ้างหรือวงแคบบ้างบางพื้นที่

มีทั้งการระบาดในหมู่ของสัตว์ต่างๆนานาชนิด

ทั้งสัตว์ปีก สัตว์บก สัตว์น้ำ ทำให้สัตว์ตายเกลื่อนกลาด

หากแต่ผู้เขียนต้องการจะเขียนเกี่ยวกับโรคระบาด

ที่ได้แพร่กระจายและระบาดในหมู่มวลมนุษย์

ว่าเมื่อเกิดโรคระบาดขึ้นมาอิสลามได้สอนอย่างไร

เกี่ยวกับโรคระบาดต่างๆที่มาประสบกับมนุษย์

ประการแรกเลยโรคระบาดไม่สามารถจะกระจาย

หรือแพร่ระบาดได้ด้วยตัวของมันเองเป็นอันขาด

หากแต่เป็นความประสงค์ของพระองค์อัลลอฮฺเท่านั้น

ประการต่อมาหากใครเจ็บป่วยจากโรคระบาด

หรือสงสัยว่าตนเองจะเสี่ยงต่อโรคระบาดหรือปล่าว

ก็ไม่ควรที่จะอยู่ปะปนกับผู้คนแต่ให้ปลีกตัวห่างผู้คน

ก็เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้โรคระบาดแพร่ไปยังผู้อื่น

ประการต่อมาหากใครได้รับทราบข่าวว่า ณ ที่แห่งใด

มีการแพร่ระบาดของโรคร้ายก็อย่าได้เข้าไปบริเวณนั้น

และคนในพื้นที่ก็อย่าได้ออกจากสถานที่ที่มีการระบาด

การกระทำแบบนี้ก็เป็นการตัดตอนการแพร่กระจาย

ของโรคระบาดให้อยู่ในวงแคบๆเพื่อให้ง่ายต่อการรักษา

ประการต่อมาหากโรคระบาดแพร่กระจายอย่างมากมาย

ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ จากใครบ้าง ก็ควรกักตัวอยู่ที่บ้าน

แม้กระทั่งการทำอีบาดะก็ควรจะกระทำที่บ้านด้วยเช่นกัน

เพราะได้รับภาคผลเท่ากับการกระทำที่มัสยิดอันสืบเนื่อง

มาความอุปสรรคของการแพร่กระจายของโรคระบาด

ประการต่อมาต้องมอบหมายต่อพระองค์อัลลอฮฺ

ว่าจะให้เกิดหรือไม่ให้เกิดโรคระบาดขึ้นกับใคร

พร้อมกับการป้องกันตนเองให้ดีที่สุดตามกำลังสามารถ

ไม่ว่าจะเป็นล้างมือบ่อยๆ ( ผ่านการอาบน้ำละหมาดก็ได้ )

การสวมหน้ากากอนามัย การเว้นระยะทางสังคม

ไม่อยู่ในที่ที่คนพลุกพล่าน เมื่อทำได้อย่างนี้แล้ว

เราก็มอบหมายสิ่งต่างๆที่จะเกิดให้กับพระองค์อัลลอฮฺ

ไม่ใช่ไม่ป้องกันอะไรเลยแล้วโยนการมอบหมายให้พระองค์

ละอาย

อิสลามสอนเหล่าบรรดามุสลิมทั้งหลายว่า

ความละอายเป็นส่วนหนึ่งของการศรัทธา

ผ่านการบอกเล่าของท่านนบีมูฮัมหมัด

ใครรักษาความละอายเอาไว้ได้คนนั้น

นับว่าเป็นผู้ที่มีความศรัทธาและเชื่อมั่น

แต่ความละอาย ณ ที่นี้ในอิสลามนั้น

หมายถึงอะไรกันเหรอ เราทราบกันมั้ย

ละอาย ณ ที่นี้ในอิสลาม 

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่เข้าหาผู้คนด้วยเสื้อผ้าธรรมดา

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่มียานยนต์ที่ตกรุ่น ล้าสมัย

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่มีบ้านค่อนข้างเล็กไม่สวยงาม

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่ฐานะทางสังคมต่ำกว่าคนอื่น

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่หน้าที่การงานไม่ได้สูงส่ง

หากแต่ว่าละอาย ณ ที่อิสลามนั้น

หมายถึง

ละอายต่อบาปที่ไม่ได้ทำการละหมาด

หมายถึง

ละอายที่ยังคงไม่สวมใส่ฮีญาบตามอิสลามสอน

หมายถึง

ละอายที่ยังคงลุ่มหลง เผลอไผลไปกับเสียงเพลง

หมายถึง

ละอายที่ยังคงใช้คำพูดที่หยาบคายและลามก

หมายถึง

ละอายที่ยังคงขี้เหนียวต่อการบริจาคทรัพสินย์

หมายถึง

ละอายที่ยังไม่ได้เรียนรู้เรื่องศาสนาตามคำสอน

เมื่อพิจารณาแล้วทำให้เราได้เห็นแล้วว่า

ความละอายในอิสลามอย่างแท้จริงนั้น

คือความละอายต่อสิ่งต่างๆที่เป็นความผิด

ที่ขัดต่อคำสั่งใช้และคำสั่งห้ามต่างๆ

ของพระองค์อัลลอฮฺผู้เป็นพระเจ้าแห่งสากลโลก

และละอายต่อสิ่งต่างๆที่เป็นความผิด

เมื่อขัดต่อคำสั่งของศาสนทูตของพระองค์

โลกถูกสร้างเพื่อมนุษย์แต่มนุษย์ถูกสร้างเพื่ออาคิเราะ

     ดุนยา หรือโลกนี้ คือสิ่งที่มุสลิมอย่างเราท่านต่างก็รู้จักกันเป็นอย่างดี

ดุนยาถูกสร้างมาเพื่อเป็นสนามทดสอบให้กับบรรดามนุษย์ทั้งหลาย

ว่าการใช้ชีวิตถูกต้องตามครรลองครองธรรมที่ถูกสร้างมาหรือไม่

แล้วดุนยา คืออะไร ? ทำไมจึงต้องมีการทดสอบในโลกดุนยานี้ด้วย?

คำตอบสำหรับดุนยา  ดุนยาคือสิ่งต่างๆที่อัลลอฮฺได้ทรงเตรียมไว้เพื่อดู

ผลงานของมนุษย์  ไม่ว่าจะเป็นเงินทองทรัพย์สิน ตำแหน่งหน้าที่การ

งานที่สูงส่ง ลูกหลาน บ้านเรือน เพื่อนบ้าน ฯลฯ ทั้งหมดนี้คือดุนยา

เพื่อต้องการจะดูผลงานว่าของใครดี ของใครพัง

เพราะดุนยามันช่างหอมหวานน่าหลงไหล ผู้คนจำนวนมากที่ไหลหลง

กับโลกดุนนี้เพราะความสะดวกสบาย ความสนุกสนานกับการใช้ชีวิต

ที่สุดเหวี่ยง สุดขอบไร้การควบคุมโดยกฎเกณ หากแต่ใช้ กฎกู ในการ

ดำเนินชีวิตอย่างเป็นอิสระ ไม่คิดกังวลถึงเรื่องของความผิดถูก เพราะ

มัวแต่คิดว่า ชีวิตที่กำลังโลดแล่นอยู่ ตัวเองเป็นเจ้าของ ก็เลยลืมไปว่า

ตัวของเราเองนั้น ก็มีเจ้าของด้วยเหมือนกัน แล้วเจ้าของที่แท้จริงจะ

พึงพอใจหรือเปล่าในสิ่งที่เราทำ พึงสังวรณ์  หากคิดว่าร่างกายเป็น

ของเราโดยแท้จริง ลองทำอย่างไรก็ได้อย่าให้ร่างกายเราเมื่อย

ลองทำอย่างไรก็ได้อย่าให้ร่างกายเราแก่ชราลงตามวัย

ลองทำอย่างไรก็ได้อย่าให้สายตาเราฝ้าฟางเมื่อสูงวัย

ลองทำอย่างไรก็ได้อย่าให้กำลังวังชาของเราหมดไป

สุดท้ายสิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เกินควบคุมด้วยตัวเราเอง

ใช่สิ เพราะร่างกายที่เรากำลังใช้อยู่มันไม่ใช่ของเราเอง

หากแต่เป็นของผู้ที่สร้าง และพระองค์ทรงทำสิ่งที่พึงประสงค์

เราจึงอย่าลืมว่า โลกดุนยานี้ทั้งหมดพระเจ้าทรงสร้างมา

เพื่อตอบสนองความต้องการของมนุษย์ทั้งสิ้น

และสิ่งที่ตอบสนองนั้นก็มีทั้งสิ่งที่อนุมัติให้ทำ

และมีสิ่งที่ถูกสั่งห้าม เราจึงต้องเลือกการกระทำของเราให้ดี

เพราะโลกนี้ถูกสรรค์สร้างมาเพื่อเราหมู่มวลมนุษย์

แต่มนุษย์อย่างเราท่านถูกสร้างมาเพื่อวันอาคีเราะนั่นเอง

เวลา

เวลาคือพื้นฐานของชีวิตมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้

พระองค์อัลลอฮฺทรงดำรัสว่า ขอสาบานด้วยกาลเวลา

แท้จริงแล้วมนุษย์ย่อมอยุ่ในความขาดทุน

ยกเว้นผู้ที่ศรัทธาและผู้ที่กระทำดีทั้งหลาย

และผู้ที่ตักเตือนกันในสิ่งที่เป็นสัจธรรมความจริง

และผู้ตักเตือนกันในเรื่องให้มีความอดทน

ซูเราะอัลอัสรฺนี้ได้ลำดับการใช้ชีวิตให้กับมนุษย์

ว่ามนุษย์จะต้องเริ่มต้นด้วยการศรัทธามั่น

เพราะเมื่อมีศรัทธาเป็นหลักนำหน้ามาแล้ว

ผู้ศรัทธาก็ย่อมต้องทำในสิ่งที่ดีดีอย่างแน่นอน

เมื่อทำตามความศรัทธาที่มีในหัวใจแล้ว

ตัวเขาก็จะเป็นผู้ที่สมบูรณ์ในระดับหนึ่ง

ขั้นตอนการนำเสนอสัจธรรมก็จะตามมา

ขึ้นชื่อว่าสัจธรรมความจริงย่อมต้องเจออุปสรรค

เพราะผู้คนมักไม่เห็นค่าของสัจธรรมที่ใครมาบอก

ผู้ที่จะบอกสัจธรรมจึงต้องบอกด้วยความอดทน

สี่อายะที่ครอบคลุมการใช้ชีวิตของบรรดามุสลิม

ถ้าหากว่าใครทำได้ดังก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

มาทบทวนตนเองกันเถิดว่าเรานั้นรักษาเวลา

และเป็นคนดีตามที่พระผู้เป็นเจ้าบอกเราหรือยัง

ฮีโร่ในดวงใจ

     ทุกคนรู้จักคำคำนี้และเชื่อแน่นอนเหลือเกินว่า

ทุกคนต่างก็มีฮีโร่ในดวงใจด้วยกันทั้งนั้น

ด้วยความคิดที่แตกต่างหลากหลายมุมมอง

ฮีโร่ของคนแต่ละคนจึงแตกต่างกันด้วยเช่นกัน

        บางคนชอบนักฟุตบอลคนนั้นคนนี้ชอบมากด้วย

เพราะตัวเองชอบฟุตบอลอยู่แล้วจึงยกให้เป็นฮีโร่

        บางคนชอบดาราคนนั้นคนนี้ชอบมากมาก

เพราะติดตามดูหนังดูละครอยู่เป็นประจำ

        บางคนชอบนักร้องคนนั้นคนนี้ชอบมากมาก

เพราะติดตามคอยฟังเสียงเพลงอยู่ประจำ

        บางคนชอบยูทูบเบอร์คนนั้นคนนี้มากมาก

เพราะคอยติดตามผลงานอยู่เป็นประจำ

        บางคนชอบศิลปินสาขาต่างๆที่มีผลงาน

เพราะคอยติดตามผลงานอยู่อย่างเสมอ

        และอีกหลากหลายความชอบหลายเหตุผล

ที่ทำให้คนคนหนึ่งชอบใครอีกคนอย่างมากมาย

และยกให้เป็นฮีโร่ประจำตัวเมื่อเวลาใครถาม

ไม่เว้นแม้กระทั่งบรรดาลูกหลานมุสลิมเวลานี้

ที่ต่างก็มีฮีโร่ในดวงใจด้วยกันทั้งนั้น

เป็นฮีโร่ที่ใครๆก็ชอบใครๆก็รู้จักก็เพราะ

ฮีโร่ที่มุสลิมคลั่งใคล้ ณ เวลานี้คือซุปเปอร์สตาร์

ในด้านต่างๆ ทั้งกีฬา ดนตรี การแสดง การบันเทิง

แถมยังจดจำชื่อของซุปเปอร์สตาร์ต่างๆได้มากมาย

        แต่จะมีมุสลิมสักกี่คนที่เมื่อถูกถามว่าฮีโร่ของเธอคือใคร

แล้วเขาตอบได้อย่างเต็มปากว่าคือ "มูฮัมหมัด"

"อาบูบักร" "อุมัร" "อุษมาน" "อาลี" "อาบูฮุรัยเราะ"

และชื่อของบรรดาซอฮาบะคนต่างๆอีกมากมาย

พอมาถึงตรงนี้ทำให้เราได้รับรู้เลยว่า

บรรดาลูกหลานมุสลิม ณ ปัจุบันกำลังเลือกฮีโร่

ตามกระแสของสมัยนิยม จนลืมฮี่โร่ตัวจริง

น่าเจ็บปวดที่ถ้าหากวันนี้ถามชื่อซุปเปอร์สตาร์

ของวงการต่างๆและมุสลิมตอบกันทันท่วงที

แต่เมื่อถามถึงชื่อของบรรดาซอฮาบะที่เคยร่วมรบ

เคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านนบีซึ่งเป็นมนุษย์ที่ดีที่สุด

กลับนิ่งเงียบไม่สามารถที่จะบอกชื่อซอฮาบะได้

ถึงเวลาหรือยังที่จะทบทวนตัวของเราเอง

ว่าวันนี้เรารู้จักฮีโร่ตัวจริงได้สักกี่คน

ฮี่โร่ที่เราทำตามได้อย่างสงบนิ่งในหัวใจของเรา

ฮีโร่ที่เราทำตามแล้วเราจะไม่หลงทาง

ไปจากผู้ที่สร้างเรามาและให้เราไม่ลืมผู้สร้าง