ละอาย

อิสลามสอนเหล่าบรรดามุสลิมทั้งหลายว่า

ความละอายเป็นส่วนหนึ่งของการศรัทธา

ผ่านการบอกเล่าของท่านนบีมูฮัมหมัด

ใครรักษาความละอายเอาไว้ได้คนนั้น

นับว่าเป็นผู้ที่มีความศรัทธาและเชื่อมั่น

แต่ความละอาย ณ ที่นี้ในอิสลามนั้น

หมายถึงอะไรกันเหรอ เราทราบกันมั้ย

ละอาย ณ ที่นี้ในอิสลาม 

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่เข้าหาผู้คนด้วยเสื้อผ้าธรรมดา

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่มียานยนต์ที่ตกรุ่น ล้าสมัย

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่มีบ้านค่อนข้างเล็กไม่สวยงาม

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่ฐานะทางสังคมต่ำกว่าคนอื่น

ไม่ได้หมายถึง

ละอายที่หน้าที่การงานไม่ได้สูงส่ง

หากแต่ว่าละอาย ณ ที่อิสลามนั้น

หมายถึง

ละอายต่อบาปที่ไม่ได้ทำการละหมาด

หมายถึง

ละอายที่ยังคงไม่สวมใส่ฮีญาบตามอิสลามสอน

หมายถึง

ละอายที่ยังคงลุ่มหลง เผลอไผลไปกับเสียงเพลง

หมายถึง

ละอายที่ยังคงใช้คำพูดที่หยาบคายและลามก

หมายถึง

ละอายที่ยังคงขี้เหนียวต่อการบริจาคทรัพสินย์

หมายถึง

ละอายที่ยังไม่ได้เรียนรู้เรื่องศาสนาตามคำสอน

เมื่อพิจารณาแล้วทำให้เราได้เห็นแล้วว่า

ความละอายในอิสลามอย่างแท้จริงนั้น

คือความละอายต่อสิ่งต่างๆที่เป็นความผิด

ที่ขัดต่อคำสั่งใช้และคำสั่งห้ามต่างๆ

ของพระองค์อัลลอฮฺผู้เป็นพระเจ้าแห่งสากลโลก

และละอายต่อสิ่งต่างๆที่เป็นความผิด

เมื่อขัดต่อคำสั่งของศาสนทูตของพระองค์

โลกถูกสร้างเพื่อมนุษย์แต่มนุษย์ถูกสร้างเพื่ออาคิเราะ

     ดุนยา หรือโลกนี้ คือสิ่งที่มุสลิมอย่างเราท่านต่างก็รู้จักกันเป็นอย่างดี

ดุนยาถูกสร้างมาเพื่อเป็นสนามทดสอบให้กับบรรดามนุษย์ทั้งหลาย

ว่าการใช้ชีวิตถูกต้องตามครรลองครองธรรมที่ถูกสร้างมาหรือไม่

แล้วดุนยา คืออะไร ? ทำไมจึงต้องมีการทดสอบในโลกดุนยานี้ด้วย?

คำตอบสำหรับดุนยา  ดุนยาคือสิ่งต่างๆที่อัลลอฮฺได้ทรงเตรียมไว้เพื่อดู

ผลงานของมนุษย์  ไม่ว่าจะเป็นเงินทองทรัพย์สิน ตำแหน่งหน้าที่การ

งานที่สูงส่ง ลูกหลาน บ้านเรือน เพื่อนบ้าน ฯลฯ ทั้งหมดนี้คือดุนยา

เพื่อต้องการจะดูผลงานว่าของใครดี ของใครพัง

เพราะดุนยามันช่างหอมหวานน่าหลงไหล ผู้คนจำนวนมากที่ไหลหลง

กับโลกดุนนี้เพราะความสะดวกสบาย ความสนุกสนานกับการใช้ชีวิต

ที่สุดเหวี่ยง สุดขอบไร้การควบคุมโดยกฎเกณ หากแต่ใช้ กฎกู ในการ

ดำเนินชีวิตอย่างเป็นอิสระ ไม่คิดกังวลถึงเรื่องของความผิดถูก เพราะ

มัวแต่คิดว่า ชีวิตที่กำลังโลดแล่นอยู่ ตัวเองเป็นเจ้าของ ก็เลยลืมไปว่า

ตัวของเราเองนั้น ก็มีเจ้าของด้วยเหมือนกัน แล้วเจ้าของที่แท้จริงจะ

พึงพอใจหรือเปล่าในสิ่งที่เราทำ พึงสังวรณ์  หากคิดว่าร่างกายเป็น

ของเราโดยแท้จริง ลองทำอย่างไรก็ได้อย่าให้ร่างกายเราเมื่อย

ลองทำอย่างไรก็ได้อย่าให้ร่างกายเราแก่ชราลงตามวัย

ลองทำอย่างไรก็ได้อย่าให้สายตาเราฝ้าฟางเมื่อสูงวัย

ลองทำอย่างไรก็ได้อย่าให้กำลังวังชาของเราหมดไป

สุดท้ายสิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เกินควบคุมด้วยตัวเราเอง

ใช่สิ เพราะร่างกายที่เรากำลังใช้อยู่มันไม่ใช่ของเราเอง

หากแต่เป็นของผู้ที่สร้าง และพระองค์ทรงทำสิ่งที่พึงประสงค์

เราจึงอย่าลืมว่า โลกดุนยานี้ทั้งหมดพระเจ้าทรงสร้างมา

เพื่อตอบสนองความต้องการของมนุษย์ทั้งสิ้น

และสิ่งที่ตอบสนองนั้นก็มีทั้งสิ่งที่อนุมัติให้ทำ

และมีสิ่งที่ถูกสั่งห้าม เราจึงต้องเลือกการกระทำของเราให้ดี

เพราะโลกนี้ถูกสรรค์สร้างมาเพื่อเราหมู่มวลมนุษย์

แต่มนุษย์อย่างเราท่านถูกสร้างมาเพื่อวันอาคีเราะนั่นเอง